نه مرادم ، نه مریدم ،

 نه کلامم ، نه پیامم ،

 نه سلامم، نه علیکم ،

  نه سپیدم ، نه سیاهم .

 نه چنانم که تو گوئی ، نه چنینم که تو خوانی

و نه آنگونه که گفتند و شنیدی و تو دانی..

 نه سمائم ، نه زمینم ،

‌نه بزنجیر کسی بسته و نه برده دینم ،

 نه چنان چشمه آبم ، نه سرابم ،نه برای دل تنهائی تو جام شرابم .

 نه گرفتار و اسیرم ، نه سفیرم ، نه فرستاده پیرم ،

 نه بهرخانقه و مسجد و میخانه فقیرم !!!!!

 نه جهنم ، نه بهشتم ، نه چنین بوده سرشتم

 این سخن را من از امروز نه گفتم ،‌ نه نوشتم

 بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتند .

حقیقت:

 نه برنگ است و نه بو

 نه های است و نه هو ،

 نه به این است و نه او ،‌

نه به جام است و سبو

 گر به این نقطه رسیدی .

 به تو آهسته و سربسته و در پرده بگویم ..

 تا کسی جز من و تو نشنود این راز گهربار جهان را !!

 آنچه گفتند و سرودند ، تو آنی ،‌خود تو جام جهانی ، گرنهانی و عیانی ،

 تو همانی ، تو همانی .

 که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی و ندانی و ندانی و ندانی که تو آن

 نقطه عشقی و تو اسرار نهانی ، همه جائی تو نه یک جا ، همه پائی تو

 نه یک پا

 همه ای با همه ای بی همه ای همهمه ای ، تو سکوتی تو خود باغ بهشتی !

 ملکوتی تو بخود آمده از فلسفه چون و چرائی

 بتو سوگند گر این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی در همه افلاک

 خدائی .

  نه که جزئی و نه چون آب در اندام سبوئی ، خود اوئی خود اوئی ، به

 خود آ تا بدرخانه

 متروکه هر عابد و زاهد به گدائی ننشینی و بجز روشنی و شعشعه پرتو

 خود هیچ نبینی

 و گل وصل نچینی